Warszawskie Centrum Finansowe
Podstawowe dane:
Całkowita wysokość: 165 m
Liczba kondygnacji: 32
Rok zbudowania: 1998
Projektanci: A. Epstein & Sons International, Kohn Pedersen Fox Associates
Lokalizacja: ul. Emilii Plater 53
Przed kilku laty w samym centrum Warszawy, przy rogu ulic Świętokrzyskiej i Emilii Plater, niedaleko Pałacu Kultury i Nauki, wyrósł nowy wieżowiec - Warszawskie Centrum Finansowe. Zmienił on po raz kolejny obraz tej części miasta. Przed wojną teren ten należał do najbardziej ruchliwych i najciaśniej zabudowanych części miasta. W niewysokich kamienicach na dolnych kondygnacjach mieściły się sklepy, banki i siedziby różnorodnych przedsiębiorstw, a wyżej znajdowały się mieszkania. Wtedy rzeczywiście panował tu klimat wielkomiejski. Niestety, w czasie drugiej wojny światowej, większość kamienic przy Świętokrzyskiej, podobnie jak prawie cała reszta miasta, uległy zniszczeniu. Po wojnie, jak wiadomo, socjalistyczne władze prowadziły odbudowę Śródmieścia wyjątkowo nieracjonalnie. Zamiast odtwarzać przedwojenną, piękną i funkcjonalną zabudowę, większość miasta wypełniono nudnymi, szarymi, betonowymi 'klockami'. A w samym środku umiejscowiono słynny Pałac Kultury. Dopiero od lat 70-tych krajobraz miejski zaczęto uatrakcyjniać poprzez budowę ciekawszych architektonicznie budowli. Starano się też zmniejszyć zdecydowaną dominację Pałacu Kultury nad miastem. Planowano dokonać tego poprzez otoczenie go innymi wieżowcami. W ramach tej polityki powstało LIM Center z Marriottem, Intraco II, a w ostatnim czasie właśnie WCF. Budowę wieżowca na rogu Świętokrzyskiej i Emilii Plater planowano już w czasach budowy Intraco II, ale zamierzenia te udało się zrealizować dopiero niedawno.
Warszawskie Centrum Finansowe jest niewątpliwie jednym z najnowocześniejszych w stolicy i w całej Europie. Ową nowoczesność zawdzięcza różnorodnym instalacjom, czyniącym go bezpiecznym i funkcjonalnym. Większość z nich znajduje się w podziemiach wieżowca. Jest tam na przykład ogromny agregat prądotwórczy. Dzięki niemu WCF jest całkowicie niezależny od miejskich elektrowni - w razie potrzeby może wytwarzać energię elektryczną dla całego budynku. Także brudne warszawskie wodociągi nie są problemem dla pracowników Warszawskiego Centrum Finansowego - biurowiec posiada własną stację uzdatniania wody, dzięki czemu można ją pić prosto z kranu. Także zabezpieczenia przeciwpożarowe są na bardzo wysokim poziomie. Wieżowiec posiada detektory dymu, a w piwnicach mieści się 5 zbiorników na wodę o pojemności około 600 tysięcy litrów. Nad piwnicami znajduje się duży holl przeznaczony na handel i usługi. Kolejne 6 pięter to ogromny parking na około 350 samochodów. Wyżej, na siódmym piętrze, mogą odpoczywać pracownicy budynku. Znajduje się tu bar, klub odnowy biologicznej, punkt usług pocztowych, kwiaciarnia i biuro podróży. Dalsze piętra, aż do trzydziestego pierwszego, przeznaczone są na biura. Należą one między innymi do takich przedsiębiorstw jak: Bank Austria Creditanstalt S. A., General Electric International, Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju. Najemcy mogą dowolnie komponować rozkład pomieszczeń na poszczególnych piętrach, gdyż w budynku znajdują się jedynie cztery słupy nośne. Ponadto każde biuro jest klimatyzowane i wyposażone w łącza satelitarne oraz Internet. Na ostatniej, trzydziestej trzeciej kondygnacji mieści się restauracja z widokiem na całe miasto. Sprawną komunikację między piętrami zapewnia 16 wind, budynek posiada również udogodnienia dla niepełnosprawnych.
W przeciwieństwie do wielu powstających obecnie budowli, WCF przynajmniej w pewnym stopniu nawiązuje kształtami do otaczającej go architektury: pierwsze sześć pięter, na których mieści się parking, ma podobne rozmiary i kształty co domy mieszkalne po przeciwnej stronie ulicy Świętokrzyskiej. Także jego górna, wysoka część dobrze wtopiła się w krajobraz miasta, budynek raczej nie wzbudza kontrowersji. Jego barwy sprawiają wrażenie nieco 'wyblakłych', co sprawia że budynek nie zwraca uwagi 'na siłę'. Bardziej nowatorski jest kształt budynku: bryłę graniastosłupa dobrze skomponowano z łukiem w górnej części wieżowca. Budowlę wieńczy prawie 20-metrowa iglica. Do jej montażu konieczne było użycie transportowego śmigłowca Mi-8. Wierzchołek iglicy znajduje się na wysokości 165 metrów nad ziemią, co czyni WCF aktualnie piątym pod względem całkowitej wysokości warszawskim wieżowcem (po Pałacu Kultury, Warsaw Trade Tower, Rondo 1 oraz Hotelem Marriott). Jeżeli natomiast brać pod uwagę wysokość budynku do dachu, bez iglicy, to w przypadku WCF będzie ona wynosić 144 metry.
Projektantami tej imponującej budowli były amerykańskie firmy A. Epstein & Sons International i Kohn Pedersen Fox Associates, które współpracowały także z polskimi architektami. Długo modelowano kształt budynku z plasteliny, tak aby uzyskać kształt najbardziej pasujący do tej części stolicy. Głównym wykonawcą była natomiast firma PORR International AG, która oprócz WCF zbudowała w Warszawie także Hotel Sheraton, Bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego oraz nową siedzibę Giełdy Papierów Wartościowych. Budowa wieżowca trwała stosunkowo krótko, od 1997 do 1999 roku, w przeciwieństwie do prac nad projektami, które trwały od wielu lat.
W jednym z poprzednich sezonów letnich na dachu Warszawskiego Centrum Finansowego znajdowało się gniazdo sokołów. Umieścili je tam ornitolodzy, którzy potem stale obserwowali życie tych ptaków, także przy użyciu kamer. Obecnie sokoły przeniosły się z WCF na czubek Pałacu Kultury.
Więcej informacji o budynku (po angielsku), szczególnie dla osób chcących wynająć tu biura na jego oficjalnej stronie: www.wfc.pl.
(C) 2001-2010 Maciej Błażejewski